Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2014

Είναι ώρα

Η αλήθεια έχει πια πεθάνει;
Η λογική έξω από τα κλουβιά  μας;
Δε θα ξανασηκώσουμε κεφάλι;
Δεν θα ξανανοίξει ποτέ η καρδιά μας;

Τόσα μαρτύρια και  πειστήρια 
κι ελιξίρια                                 
ν’ απαλλαγούν απ’ την ψυχή τους;  
Τι κάνουν τόσα εκατομμύρια
άνθρωποι μοναχοί τους;

Μια φορτική ζωή, μια ξένη
δε μου αξίζει ούτε μου πρέπει
ο κόμπος έσπασε το χτένι
όποιος θέλει να δει βλέπει. 

Τα μάγια η νύχτα τά ‘ριξε
και τους ζυγούς θα λύσω
το αστείο παρατράβηξε
και είναι ώρα να ζήσω.

Μόνοι στη λήθη μας θα σβήσουμε;
στην έρημο θα χαθούμε;
Δε θα μας ξανασυναντήσουμε;
Με νόημα δεν θα ξανακοιταχτούμε;

Βουβά ακροατήρια, χωρίς μυστήρια
δίχως αισθητήρια
μες στην κοιλιά του κήτους.
Τι κάνουν τόσα εκατομμύρια
άνθρωποι μοναχοί τους;

Μια φορτική ζωή, μια ξένη
ούτε μου πρέπει ούτε μ’ αξίζει
ο κόμπος έσπασε το χτένι
η ιστορία τώρα αρχίζει.

Τα μάγια η νύχτα τά ‘ριξε
και τους ζυγούς θα λύσω
το αστείο παρατράβηξε
και είναι ώρα να ζήσω.

Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2014

Τα πρώτα βήματα

Αν δε ναυάγησες στις λίμνες 
των παιδικών παραμυθιών
(αν δεν σε φόρτωσαν οι μήνες
αν δεν σε πήραν οι σειρήνες
αν δε σε φόβισαν οι φήμες)
αν δε ξεθώριασαν οι μνήμες
των μακρινών ουρανών...

Μην ψάχνεις άλλη πρόφαση
στου γαλαξία τις σπείρες
και πάρε την απόφαση
που ποτέ δεν πήρες.

Κάνε τα βήματα τα πρώτα
και μην κολλάς πουθενά
μύρισε πώς ακούγονται τα φώτα
όλος ο κόσμος μια σταλιά
Δεν υπάρχει νωρίς 
δεν υπάρχει αργά
δεν υπάρχει το πριν 
δεν υπάρχει μετά.

Αν δε σε θάμπωσαν οι χάντρες 
αν δεν την πούλησες φτηνά
αν βγήκες έξω από τους χάρτες
αν είσαι ακόμα μακριά...

Μη ζητάς δικαιολογία 
στις άλλες διαστάσεις
έχει κι άλλη ιστορία
ξεκίνα κι όπου φτάσεις.

Κάνε τα βήματα τα πρώτα
και μην κολλάς πουθενά
μύρισε πώς ακούγονται τα φώτα
όλος ο κόσμος μια σταλιά
Δεν υπάρχει νωρίς 
δεν υπάρχει αργά
δεν υπάρχει το πριν 
δεν υπάρχει μετά.

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012

Αστάθμητος παράγοντας


Από κάπου έρχομαι και κάπου πάω
γι’ αλήθεια διψάω, τη ζωή ζουλάω
δεν αγοράζω ούτε πουλάω
εξερευνώ και τραγουδάω.
Δεν είμαι γυμνιστής,
είμαι γυμνός.
Δεν είμαι ανθρωπιστής
είμαι άνθρωπος.
Δεν είμαι στρατιώτης
είμαι αντάρτης,
δε μ’ έχει μέσα
κανένας χάρτης
Μια στο καρφί
και μια στο πέταλο
πότε νερό, πότε κρασί
και πότε μέταλλο.
Έχω ταυτότητα
κι ας μην ανήκω.
Στη βαρβαρότητα
το μύθο δεν ανοίγω.
Δεν πιάνομαι, δε βρίσκομαι
δε χάνομαι
γιατί είμαι πάντα αλλού
                                                    αλλού
αλλού από κει που με ψάχνεις.

Είμαι εγώ, ο αστάθμητος παράγοντας
η ασυσχέτιστη άγνωστη μεταβλητή
διαταρακτικός όρος
ο ακατάληπτος άρρητος λόγος,
είμαι το σφάλμα στη στατιστική.

Δεν είμαι αφέντης ούτε σκλάβος.
Δεν είμαι ζώο, ούτε μηχανή.
Πιστεύω, αγαπώ κι ανάβω
τη φλόγα την ανθρώπινη, την ιερή.

Δεν προσμένω νά ‘ρθουν άλλες εποχές
άλλες ζωές, εικονικές, ιδανικές και ιδεατές
μες στης στιγμής την ομορφιά
κάνω την άπειρη βουτιά      
το αύριο είναι μακριά και πιο μακριά το χθες

Ανοίγω τον κύκλο και βγαίνω
έτσι ποτέ δε θα με πιάσετε,
σαν ήρωα δεν θα περιμένω
ή σα σκυλί να με θυσιάσετε.

Εξόρισα το φόβο, τον πόνο
το φθόνο πέταξα από τη σκεπή
κι έχω ένα πόθο τώρα μόνο
μία ελεύθερη, αληθινή ζωή.
Δεν πιάνομαι, δε βρίσκομαι
δε χάνομαι
γιατί είμαι πάντα αλλού
αλλού
αλλού από κει που με ψάχνεις.

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2012

Κουρέλι

Είμαι ένα κουρέλι εμποτισμένο
με των πιο εξαίσιων ηδονών
τα αποστάγματα


Είμαι ένα κουρέλι βουτηγμένο
στων μυθικών πηγών
τα ιερά σταλάγματα


Είμαι ένα κουρέλι χιλιοσκισμένο
από ανήλεων κρυφών μαχών
τα θραύσματα


Είμαι ένα κουρέλι αναμμένο
σε στόμια βενζινομπουκαλιών
εμπρός στα οδοφράγματα

Είμαι ένα κουρέλι παραδομένο
στης έκστασης ξάστερων κεραυνών
τα θαύματα


Είμαι ένα κουρέλι ματωμένο
ζεσταίνω κορμιά πολεμιστών
γιατρεύω άνομα τραύματα


Είμαι ένα κουρέλι μισοκαμένο
από τη λάβα σοφών βυθών
από έμπνευσης ανάμματα


Είμαι ένα κουρέλι ανεμοπαρμένο
από των μυστικών δασών
τα ονειρένια δράματα

Μυστήριο τρένο

Περνούν τα χρόνια

σαν τα βαγόνια

ενός μυστήριου συρμού

που σαν περάσει

μέσα στη χάση

στο άλλοτε και στο αλλού

θα δεις την άλλη

πλευρά και πάλι

τούτου του γνώριμου σταθμού

ή θα πηδήξεις

και θα τ’ αρπάξεις

θα μπεις θα μένεις

και θα οδηγήσεις

κι ίσως να φτάσεις

στα μαύρα δάση,

μην περιμένεις

να σταματήσει.

Περνούν τα χρόνια

σαν τα βαγόνια

ενός τρένου μυστικού

που κουβαλάει

αστέρια πάει

στην άλλη άκρη τ’ ουρανού

στην αποβάθρα

θα γνέφεις λάθρα

τούτου του απίστευτου καιρού

ή θα πηδήξεις

και θα τ’ αρπάξεις

θα μπεις θα μένεις

και θα οδηγήσεις

κι ίσως να φτάσεις

στα μαύρα δάση,

μην περιμένεις

να σταματήσει.



Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

Μπες στο κλουβί


Έξω αμέτρητες φορές
το δρόμο σου θα χάνεις
θα σέρνεσαι στις αγορές
τιμές, στολές, πληγές θ’ αλλάζεις
θα ψάχνεις πάντα μιαν επιστροφή,
όλο σφαλιάρες, ενοχές, ματαιώσεις
ασ’ τις δηλώσεις
και μπες στο κλουβί.

Χίλιοι κίνδυνοι κάθε στιγμή
δίχτυα πονηρά και μονοπάτια πλάνα
σου χιμούν οι αγωνίες κι η οργή
καθώς σε ουρανοξύστες αεροπλάνα
είναι μια κόλαση
το λέει κι η τηλεόραση
πάρτο απόφαση
και μπες στο κλουβί.

Κλείσου σε σύνορα, σε σχήματα, ιδέες
σε γραφεία, σε θαλάμους και στοές
να μην ακούγονται εκείνες οι φωνές
απ’ το γνωστό παλιό, το πιο βαθύ κελί,
πρόσωπα κλούβια κι αυταπάτες σβήσε
ξέχασες, μέσα ή έξω από τα κάγκελα είσαι
στην πόλη του τρόμου, ντύσου τη σιωπή
τα χείλη σου δώσμου και μπες στο κλουβί.

Παραιτήσου, μη ρωτάς το γιατί
πώς θες ελεύθερη ζωή
με μια σκλάβα ψυχή;
Θα ‘ναι όπως μέσα στη μήτρα γλυκά
σαν το δασάκι που παίξαμε παιδιά
και ναι, θα ‘μαστε πάλι μαζί
πάρε το χάπι
θα σε κάνει σατράπη
και μπες στο κλουβί.

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

Περίμενε


Περίμενε, δεν ήρθε ακόμα η ώρα
θ’ αντέξεις όπως άντεξες θαυμάσια ως τώρα.
Περίμενε, δεν είναι ακόμα η σειρά σου
είναι μεγάλη η ουρά κι είναι πολλοί μπροστά σου.

Περίμενε τις αποφάσεις της επιτροπής

τη μετά θάνατον ζωή,
τη λαϊκή ετυμηγορία
να πάρουμε την εξουσία
να σταματήσει η νάρκωση
μία επόμενη ενσάρκωση…

Περίμενε κι ασχήμαινε

ξεμάκραινε και φύραινε
στις χίμαιρες επίμενε
και μέσα σου ξεθύμαινε.

Κι αν κλαις και βασανίζεσαι

ν’ ακολουθείς την τάση.
Μην προβληματίζεσαι,
μία ζωή ‘ναι, θα περάσει.

Περίμενε

το Σάββατο, τις διακοπές
τη σύνταξη, τις δόσεις
άλλες κοινωνίες, άλλες εποχές,
περίμενε να μεγαλώσεις.

Περίμενε να δούμε πού το πάνε

συμφέροντα τεράστια παίζονται
σεμνά και ταπεινά κάτσε να σε γαμάνε
στο τέλος οι θυσίες επιβραβεύονται.

Θα υπάρχει κάποιο τέρμα, δε μπορεί

άλλη μια μέρα ας δείξουμε ανοχή
δώσε τόπο στην οργή
κάνε υπομονή
κι ίσως μια μέρα αρπάξεις την καλή
μες στην αναμπουμπούλα.

Περίμενε, ποιος ξέρει τι; δεν έχει σημασία

συνήθεια και προσαρμογή φέρνουν επιτυχία,
έτσι δε θα ‘σαι από τους πρώτους που θα φαγωθούν
δεν ξέρεις από αυτά, άσε τους γνώστες να μιλούν.

Περίμενε, δεν τελειώσαμε, πού πας;

δεν έχουν οι συνθήκες ωριμάσει
δεν ήρθε ακόμα σήμα από ψηλά.
Μη βιάζεσαι, είναι κρίσιμη η φάση.

Περίμενε μ’ ελπίδα, με φόβο, με συντριβή

όλα είναι μάταια, όλα εκτός από ένα: την αναμονή.